Koppelen

knuffelwippenAlleen is maar alleen: Liezl met haar plaatsvervangend-geliefde tot ze bij haar echte konijnenvriendje kan. >>>

Waaaaròm koppelen ???? HIERom koppelen:

Gek gezegd: er wordt te vaak gekoppeld bij konijnen: te vaak vruchtbare rammetjes samengezet met vruchtbare voedsters en heel vaak gebeurt dit nog onbewust! Ongewenste nestjes zijn het gevolg, wij vinden ze te vaak ongewenst omdat mensen de dieren geen GOEDE plek kunnen garanderen en zo voor ons het opvangprobleem alleen maar groter wordt.

Maar ook: gek gezegd: er wordt te weinig gekoppeld bij konijnen. Om bovenstaand probleem te vermijden en omdat de dieren (ram/ram - voedster/voedster) vaak sterk territorium-gedrag vertonen, worden konijn foutief ingeschat als solitaire dieren (alleen gelukkiger dan samen). DIT IS EEN PIJNLIJK MISVERSTAND! Konijnen zijn zeer sociale dieren. Gecastreerde rammetjes gaan veelal goed samen met (al dan niet gesteriliseerde) voedsters ... mits ze voldoende leefruimte krijgen.

Hierover volgt op deze pagina meer: koppel nooit zonder enige voorkennis twee vreemde konijnen ... dit kan tot vervelende wonden leiden en het misverstand dat het dier liever alleen is.
Dsc00113Op de foto hiernaast zie je ons gecastreerde Nederlandse Hangoordwerg rammetje Wopper en de Franse Hangoor Saar. Ze zijn al jaren onafscheidelijk en toch hebben we ze pas op latere leeftijd gekoppeld. De maat van de partners doet er niets toe, zo je ziet.

Het onderstaande artikel hebben we voor het grootste deel overgenomen van de Dierenbescherming-Utrecht, waarvoor onze dank. Later willen we hier onze eigen ruime ervaringen aan toevoegen.

Wilde konijnen leven in groepen samen en vinden beschutting in holen. Daar het tamme konijn van het wilde konijn afstamt, is gezelschap één van de eerste vereisten bij het houden van deze dieren. Aan een enkel konijn is dan ook duidelijk te zien dat het minder actief is en meer naar de mens toetrekt. Zodra een konijn gezelschap heeft, verhoogt de activiteit en zullen zij zich meer met elkaar bezighouden dan met de mens.
Het bij elkaar zetten van konijnen geeft in de praktijk nooit zoveel problemen zolang er maar genoeg ruimte voorhanden is (zorg ervoor dat elk konijn een eigen hoekje kan hebben waar het zich eventueel terug kan trekken!) en goede sexecombinaties gemaakt worden.

Mogelijke combinaties:
koppelingmarjoleinVoor het bij elkaar zetten van dieren gaan we ervan uit dat er geen jongen geboren worden daar wij in principe tegen fokken zijn, wegens het grote konijnen-overschot, waarvan wij hier de trieste resultaten zien in de opvang. Rekening houdend met de aard van konijnen en de mogelijkheid mannelijke konijnen te castreren, kunnen de volgende combinaties gemaakt worden:

1% kans van slagen en dat het goed blijft gaan:
- Twee ongecastreerde rammen gaat eigenlijk bijna nooit goed, is heel zeldzaam. Dit raden wij dan ook absoluut af.

25% kans van slagen en dat het goed blijft gaan:
- Twee gecastreerde rammen, bij voorkeur jong gecastreerd (rond de 4 maanden) heeft een redelijke kans van slagen.

50% kans van slagen en dat het goed blijft gaan:
- Twee voedsters: twee zusjes uit hetzelfde nest of twee jonge voedsters (6-12 weken) kan goed gaan.
- Een volwassen voedster bij een jonge voedster (8-10 weken) heeft een kans van slagen (twee of meer volwassen voedsters kan problemen geven wegens territoriumgedrag; veel ruimte is dan een grote vereiste)
95% kans van slagen en dat het goed blijft gaan:
- Een gecastreerde ram met een voedster

Bij meer dan twee konijnen wordt het allemaal wat complexer en ben je heel erg afhankelijk van de karakters van de konijnen. In het wilde leven ze in paartjes van een ram en voedster en we zien met regelmaat dat evenveel gecastreerde rammen en evenveel voedsters goed gaat, maar soms zitten er ook heren bij die geen andere heren dulden en graag meer dames verzamelen.

Basisvoorwaarden:

koppelhenktruusDe beste en leukste combinatie is een gecastreerde ram met een voedster. De kans op slagen is 95% !

Een gecastreerde ram kan pas twee weken na de castratie bij een voedster gezet worden omdat het sperma nog een tijdje vruchtbaar is en zo ook de operatiewond goed heeft kunnen genezen. Zorg voor een ruime behuizing (voor twee konijnen minimaal twee vierkante meter) met daarin de mogelijkheid dat de dieren elkaar kunnen ontwijken. Als het hok net is schoongemaakt heeft dat de voorkeur. Laat de kennismaking niet in het nachthok of de kooi plaatsvinden maar in een grote ren of in de kamer of gang (gebruik hiervoor neutraal terrein, terrein wat beide konijnen niet kennen). Begin hiermee aan het begin van de dag zodat er de hele dag de tijd is om rustig te bekijken of het goed gaat. Haal de dieren alleen uit elkaar als er daadwerkelijk tot bloedens toe gevochten wordt. Ook al wordt er flink achter elkaar aan gezeten, is het beter om ze hun gang te laten gaan; immers de volgende dag zou er precies hetzelfde van voor af aan weer gebeuren. Probeer pas dan in te grijpen als er wonden gaan vallen. Mocht het echt niet gaan dan hoeft de moed nog niet opgegeven te worden. Een alternatief is om bijvoorbeeld het nieuwe dier apart te huisvesten en naast de andere kooi of in de ren te zetten zodat ze elkaar kunnen zien en ruiken. Probeer het bij elkaar zetten dan na een aantal dagen nog een keer waarbij moet worden begonnen met het af en toe rond lopen. Denk niet na een paar uur dat het al goed gaat; sluit ze niet te snel samen in één hok op. Zet nooit twee ongecastreerde rammen bij elkaar! Ze zullen met elkaar op de vuist gaan tot de dood er op volgt. Zet ook niet zomaar een nieuw konijn in een bestaande groep; het zal niet geaccepteerd worden. Vechten tot de dood is niet uitzonderlijk. 

Gewenning:
Het uitgangspunt voor het bij elkaar zetten van konijnen is uiteindelijk dat de dieren gezelschap hebben aan elkaar en elkaar aanzetten tot activiteit. Een goed aan elkaar gewend stelletje ligt de hele dag tegen elkaar aan, wast en likt elkaar (voornamelijk de kop en oren). Pas dan is het verschil goed te zien met een enkel konijn: men herkent de konijnen meestal niet terug. Voordat het echter zover is wordt er vaak een hoop strijd gestreden. Het kan voor de mens een teleurstelling zijn omdat het de eerste tijd eruit kan zien alsof de konijnen het helemaal niet leuk vinden. Het kan er nogal heftig aan toegaan waarbij het zaak is de konijnen niet uit elkaar te halen zolang ze niet rollebollend met verwondingen vechten. Het proces verstoren heeft geen enkele zin, alleen als één van de twee erg vermoeid raakt of soms in het nauw zit, kunt u met een plantenspuit met één harde straal de achtervolger even snel eenmaal flink bespuiten. Het geeft even adempauze. In een onbekend terrein zullen de problemen het minst zijn. In bekend terrein van de voedster zal deze haar territorium behoorlijk verdedigen. De ram daarentegen is in zijn eigen territorium veel gastvrijer. De ram heeft maar één doel: hij wil paren met de voedster. De voedster is hier meestal niet van gediend en zal de ram proberen te ontwijken. Ook gebeurt het nogal eens dat de voedster boven op de ram wil en men onterecht gaat twijfelen aan het geslacht van de dieren. Het heeft vaak te maken met de hormonen als de voedster niet gecastreerd is, soms heeft het ook te maken met dominantie. Het paargedrag kan de eerste dagen nogal heftig aanwezig maar zal uiteindelijk steeds meer afnemen. Het ene stelletje blijft het met vlagen doen, bij het andere stelletje zal het gedrag nog zelden te zien zijn. 

Soms kan er zo'n paniek uitbreken dat, als het na een tijdje niet verminderd, het verstandiger is om beide konijnen apart, naast elkaar, te huisvesten en daarna te handelen zoals beschreven bij de basisvoorwaarden. Tijdens het achter elkaar aanjagen is vaak al wel te zien dat de dieren nieuwsgierig naar elkaar zijn en zodra de voedster de ram zijn gang laat gaan (de hormonen gieren ondanks de castratie vaak zo door zijn lijf dat hij zelfs boven op haar kop gaat zitten!) is de grootste strijd meestal gestreden. Wij hebben een rammetje gehad dat naar de dierenarts moest omdat zij hem in die houding in de piemel had gebeten!

De eerste dagen tot weken begint er een enorm machtsspelletje: dan mag de één niet in het hok, dan mag de ander het niet. Hetzelfde geldt voor het eten (geef in 2 bakjes), drinken en het elkaar in de weg lopen. Uiteindelijk lost zich dat vanzelf op. Vele voedsters krijgen nestelgedrag: ze plukken haren uit hun buik en maken er een compleet nest van. Van zwangerschap is dan echter geen sprake; blijkbaar werken ook hier de hormonen door de aanwezigheid van de ram. Als het nestelgedrag een aantal dagen aanhoudt, kan zonder problemen het nest tijdens het schoonmaken van het hok verwijderd worden. Uiteindelijk is er elke dag verandering in het gedrag van de konijnen te zien en zullen ze elkaar steeds meer gaan opzoeken. Ze gaan tegen elkaar aanliggen, gaan elkaar wassen: als dat gebeurt, dan hebben ze elkaar gevonden! Soms is het liefde op het eerste gezicht en liggen de dieren na een paar uur al bij elkaar, soms heeft het meer tijd nodig. Meestal duurt de gewenning ongeveer twee weken. In uitzonderlijke gevallen kan het langer duren, zeker als dieren in fasen aan elkaar gewend worden. Als bij een stelletje één van de twee overlijdt, kan de overgeblevene in een behoorlijke dip geraken. Let dan goed op of het dier blijft eten en ga op zoek naar een nieuwe partner!

Aanvulling:

Op Internet wordt een techniek besproken die in Amerika nogal eens wordt toegepast voor als twee konijnen zodanig met elkaar vechten dat alle eerder genoemde opties niet werken (House Rabbit Journal: Will They Ever Be Friends?). Uiteraard worden dan de zeer extreme situaties bedoeld. Over het slagingspercentage wordt lovend gesproken. Zij beschrijven het volgende: De plek waar konijnen bij elkaar gezet worden en gaan vechten en dus enorme stress teweegbrengt, zullen sommige konijnen niet snel vergeten. Als ze telkens op die plek worden teruggezet zullen zij zich per definitie die stress herinneren en weer gaan vechten. Zo kan die cirkel moeilijk doorbroken worden. Probeer voor die konijnen een (andere) zeer stressvolle situatie te creëren zo dat zij het bij elkaar gezet worden als minder stress zullen ervaren. Als groot voorbeeld wordt een autorit genoemd. Zet de twee konijnen op de bijrijdersstoel en ga een eindje rijden. De konijnen zijn zo bang dat ze niet zullen vechten. Zij zullen eerder tegen elkaar aan gaan zitten om bescherming bij elkaar te zoeken. Zet de konijnen na deze autorit op neutraal terrein bij elkaar voor zo'n 20 minuten. Gebruik een plantenspuit met een harde straal als ze gaan vechten. Zij zullen hier in de eerste plaats niet zo van schrikken maar zij zullen zich gaan wassen zodat het vechten als vanzelf stopt. Huisvest de konijnen daarna weer apart. Herhaal dit ritueel elke dag totdat er uiteindelijk niet meer gevochten wordt. De techniek is door Dierenbescherming en BunnyBin nooit gehanteerd maar klinkt als theorie aannemelijk in de oren dat het vermeldenswaardig is. Wij twijfelen of een relatie die op deze manier geforceerd moet worden wel wenselijk is. Als wij twee konijnen in een ren die elkaar NIET mogen weer willen oppakken om te verwijderen zien we ook dat ze tegen elkaar aan kruipen. Dan kiezen ze de soortgenoot boven de grote vijand: het roofdier DE MENS.Tijdens een autorit lijkt ons echter wat extreem - zeker gezien de veiligheid op de weg!

gillesnijn