Historie

In de achtertuin van Wilma in Ermelo verrees een prachtige konijnenopvang in 2001. Zij was erg geschrokken van het feit dat dierenambulances en particulieren die tamme konijnen vonden (al dan niet gedumpt), die niet kwijt konden in de meeste reguliere asielen voor katten en honden. Mensen die met goede redenen afstand moesten doen van hun konijnen konden nauwelijks terecht op plekken waar weer gewetensvol een goed thuis voor deze opvangers zou worden gezocht. Asiel Goofy in Oldenzaal met Truus en Gerrit van Gaalen als begeesterde particulieren aan het roer was haar grote voorbeeld, toen een uitzondering. Van dit soort opvangen waren er dus veel te weinig in Nederland en de Dierenbescherming ging helaas ook aan dit probleem voorbij en toonde zich een te bureaucratische en logge instelling om op korte termijn iets aan dit dierenleed te doen. Zelf aan de slag dus.

Dit werk werd gewaardeerd door velen en er kwamen vrijwilligers uit het hele land om te helpen met name in de weekenden. Dat konijnen niet eenzaam in een kooi in een kinderkamer of woonkamer hoorden, of in een klein hok vergeten in de tuin met hooguit voer en water, dat drong tot steeds meer mensen door. Konijnen houden en verzorgen is een “commitment”, slecht vertaald met de woorden “verantwoordelijke verplichting tot toewijding”, dat zeker niet aan kinderen kan worden overgelaten. En de kennis en bewustwording voelde als een soort evangelie dat verspreid diende te worden. Het was een steen in een vijver en de rimpelingen zouden maken dat steeds MINDER mensen konijnen zouden willen aanschaffen en degenen die dat deden de uitgebreide voorwaarden zouden scheppen voor een goed konijnenleven. Konijnen zijn qua gezondheid kwetsbaar (als prooidier), veel kwetsbaarder dan katten en honden. Medische kennis bleek ook lang niet bij alle dierenartsen voorhanden. Goede konijnendierenartsen zijn nog altijd met een lantaarn te vinden (zie http://www.konijnen.nl/doktoren/doktervinden.php)
In enkele jaren herplaatste BunnyBin ruim 4000 tamme konijnen met de benodigde voorlichting erbij. Met trots kunnen we zeggen dat direct of indirect enkele andere opvangen uit BunnyBin voortgekomen zijn, allen weer met hun eigen gezicht en begeesterde vrijwilligers en beheerders:
Huizepluis in Ede; Stichting Bunnykaj in Andijk; Konijnenparadijs in Steenwijkerwold en Flappus in Zwolle.

In 2008 hield BunnyBin op te bestaan als echte opvang, doordat Wilma een ernstige burn-out kreeg. De Stichting is echter nooit geheel ter ziele gegaan en dat is mede te danken aan het doorzettingsvermogen van Veronica Janssen, Irma Reuijl en Wilma zelf. Aan hun zijde runde Paula Heesterbeek heel succesvol het webwinkeltje (zie menu), waardoor gelden vrijkwamen die rechtstreeks aan konijnenopvangen ter beschikking konden worden gesteld.
Sinds 2012 is het inkopen en verzenden van artikelen in handen gekomen van vrijwilligster Brigitte Berendsen, vrijwel een buurvrouw van Veronica. Trots kunnen we zeggen dat dit webwinkeltje jaarlijks flinke bedragen schenkt aan opvangen in den lande. Meestal wordt een bedrag gestort op de rekening van de vaste dierenkliniek van een opvang als voorschot voor medische handelingen als castraties, andere operaties en ingrepen of inentingen. Soms doneert BunnyBin rechtstreeks een bedrag als specifieke dieren of een opvang als project geholpen moeten worden. Overkoepelend is er contact met de opvangen onderling, mocht er sprake zijn van onderlinge nood of hulpvraag.